Jaartal Weblog

Klikkerdeklik hier voor de recensie op Jaartal Weblog, of hier voor Knoopjelos.

Project 2010 in 365 pictures (40) 'Nostalgie'

Ik rij hier vaak langs, het haventje van Farmsum. Met een mooi oud bootje, model sleepbootje. Met een compleet dekzeil over de stuurhut, waarschijnlijk van een trotse oude schipper die z'n mooie bootje wil beschermen. Met alle mooie herinneringen die kleven aan het scheepje. Nostalgie, klaarblijkelijk.

Jedward

De Ierse tweeling John en Edward waren afgelopen jaar één van de meest opvallende verschijningen bij de Engelse X-Factor. Artiesten als Robbie Williams en Calvin Harris werden groot fan van deze tweeling. Normaal win je zo'n show met een gouden keeltje.

Je kunt echter ook ver komen als entertainer. Zo schopten John en Edward het ver in de talentenjacht door simpelweg elke week een show neer te zetten met slechte vocalen. Dit laatste weerhoud de jongens er niet van een platencontract bij Sony te scoren.

Tijdens de Queenweek in de show maakten de twee een mashup van Under Pressure" van Queen en David Bowie, en "Ice Ice Baby" van Vanilla Ice die juist op "Under Pressure" gebaseerd is Onder de naam Jedward hebben de twee samen met Vanilla Ice een nieuwe versie van opgenomen en deze komt op de tweede plaats binnen in de Engelse Top 75. Klikkerdeklik op de foto voor de hilarische clip.

Als je even tijd hebt en vreselijk veel zin in plezier: check op Youtube, zoek op X-faxtor Jedward, amazing! Check de auditions, maar ook liveshows 1 tot en met 7.

'Goede gedachten'

'Doe je genoeg aan kunst en cultuur als je alle recensies leest?'.

Van Kooten en de Bie

Project 2010 in 365 pictures (39) 'Erben'

Vanavond Winfried de Jong z'n geweldige programma gezien, 24 Uur. Nu met Erben Wennemars. Ik had al een beetje en zwak voor Erben. Volg 'm ook op twitter, maar om 'm zo te volgen , een uur lang een samenvatting van 24 uur samen in zo;n hok, vond ik prachtig. Erveb: Eerlijk, direct, enorm gedreven. Prachtkerel!

'Goede gedachten'

'Schoenmaker, blijf in godsnaam niét bij je leest, want anders maak je op de duur heel saaie schoenen.'

David Bowie

Het lid van Jan Smit

Jaartal kwam deze tegen op youtube. Zonder verder commentaar.

Project 2010 in 365 pictures (38) 'Kleigrijs'

Nadat de rode wand een nieuwe structuurlaag had gekregen istie vandaag opnieuw in de verf gegaan. KLEIGRIJS. Een matte kleur, een heel mooie natuurlijke grijstint. Voor de foto (met name de flits) is deze supermatte finish best lastig te fotograferen, ik moest er een flink aantal foto's aan spenderen. We zijn blij met deze nieuwe kleur. Het ziet er schitterend uit en voegt echt iets toe aan de kamer. Knallend en sjiek maar niet té aanwezig. Blij met klei.

Beautiful Blogger

Verdorie nog an toe .... Anna schuift me deze award toe, da's wel een hele eer. Hartelijk dank, Anna.
Spelregels zijn: plaats de award, en link de aangever.Sinds 7-7-2009 staat Anna in mijn Weblog Top 25. De lijst met m'n meest favoriete linkjes. Tot zover is alles geregeld.

Voor de andere spelregels wordt het even listiger. Deel 7 interessante feiten over jezelf en geef de award door aan 7 andere bloggers.
Eerst wat feiten: vandaag was de dag dat Jaartal Weblog 425.000 pageviews bereikte. Nog zes feiten delen? Jaartal heeft op dit weblog al 2730 gedeeld, waarvan er (nog) 2565 op dit blog staan, dat dit weblog ruim 9.600 reacties telt.

Nog een feit: Jaartal heeft jaren geleden besloten nooit meer mee te doen aan doorgeefspelletjes en pyramide-drama's, n'importe qui de aangever is. Lekker makkelijk. Dus Anna, of je het erg vindt of niet .. Dit stokje stopt hier.
Meer weten? Jaartal Weblog blijven lezen, meer blogs zien? Pak m'n Weblog Top 25 er maar bij. Doorscrollen naar beneden, linkerkolom!

'Goede gedachten'

'Schoenmaker, blijf van haar leest.'

Paul Snoek

Project 2010 in 365 pictures (37) 'Rood'

Al een aantal jaren is die ene muur in onze woonkamer rood, ossenbloedrood. Zo fotografeerde interieurfotograaf Rien Lienhout in 2006 deze wand al eens. In december 2009 fotografeerde vriend en fotograaf Jos Schuurman de wand nog eens. Gisteren smeerde Keukenprins een paar oneffenheden aan met plamuur, vandaag heeft Jaartal de wand met structuurverf een nieuw uiterlijk gegeven. Niet meer de na jaren wat gladgeverfde rode muur, maar een strak fijn gestructuurd wandje.
Wit nog!

'Goede gedachten'

'Ik sta steeds minder open voor anderen. Ik denk dat ik dichter word.'

Onbekend

Project 2010 in 365 pictures (36) 'Villa Sasso'

Vandaag waren we even druk in huis bezig geweest, Jaartal en Keukenprins. Jaartal stelde voor om een hapje uit eten te gaan, weer eens naar Villa Sasso. Da's leuk, dat ligt aan het Paterswoldse Meer en daar fietsen we in een kwartiertje heen. Het was gelukkig droog en zo was het best een prettig tochtje. Vooral door het diner in de zaak van Chef Cor Klevering. er verschijnt binnenkort een recensie hier vermoed ik. Lekker!

Recensie: De Leest

Midden tussen de bossen in de bossen rond Vierhouten hebben we een hotelletje genomen, met de taxi reizen we naar Vaassen waar we terecht komen bij het doel van onze reis: De Leest. Jacon Jan Boerma werd door de Gault Millau uitgeroepen tot Chef van het Jaar, kreeg daar maar liefst 19 punten, heeft al een tijdje twee Michelin sterren. Voldoende reden om vanuit Groningen naar Vaassen te gaan en di zelf eens te gaan proberen.

Aan een typisch dorpspleintje ligt het mooi verbouwde witte pand, mooi uitgelicht, een chique uitstraling. We worden ontvangen door Kim Veldman, de partner van Chef Boerma, tevens sommelier en drijvende kracht in de zwarte brigade.

Het interieur is ingetogen, strak misschien wat sober. Houten vloeren, met bruine en taupe kleuren in stoelen en wanden, wit damast op de tafels. Een chique maar zoals gezegd wat sobere uitstraling. Hier en daar hangen rode see-troough gordijnen, die kleur heeft als accent in de rest van het interieur weinig toe te voegen. Mijn disgenoot zou daar wel een ander kleurtje en stofje voor weten. Verder: helemaal niets op aan te merken.

Vooraf bestellen we een glas witte huiswijn, een fijne Chardonnay, Mozaic uit het Zuid-Franse. Als snel brengt de bediening, naast mevrouw Veldman een tweetal vriendelijke adequaat en attent werkende heren, wat hapjes vooraf. Een krokantje van parmezaanse kaas (mooi strak opgediend op een servet), een cakeje van noten en gehakte pinda, en een soepje van zuurkool.
Met name de laatste maakt indruk, intense zuurkool smaak, maar wel een licht soepje.

We krijgen de kaart en nemen die uitgebreid door. We besluiten het Menu Saison te nemen, vijf gangen voor € 92,50. Verder bestellen we een karaf ijswater en we spreken af dat de sommelier de vrije hand krijgt om bij elk gerecht een passende wijn te serveren. We nog genieten van ons glas Chardonnay en krijgen de amuse gepresenteerd.
Bereidingen van doperwt, geitenkaas met tomaat en schuim, en kleine krokante spekjes, verder gepekelde zalm met een zalmtartaartje (lekker, maar het gepekelde nemen we nauwelijks waar, mede hierdoor smaken beide zalmbereidingen een tikje vlak), het meest verfijnde smaakt de bouillon van zeewier, algen met daarin crudité en gamba's. Mooi hintje japan in de bouillon. Mooi!

Het overigens schitterende onderbord wordt weggehaald (eerder zagen een vergelijkbare bij Inter Scaldes) en er wordt brood gebracht. Daarbij een biologische olijfolie uit de buurt van rome, daarbij wat gezouten boter en peper en zout. De wijn bij het eerste gerecht is van ColleStefano, uit de Marche aan de Adriatische kust. Dit wijnhuis maakt één wijn. Uit de Verdicchio druif, deze komt van oorsprong uit de Marche. We eten Tonijn, coquille met algen en basilicum: Variëteiten van tonijn met kort gebakken coquille, soja -yuzu marshmellow, avocado –basilicum -bio yoghurt crème met algengel en frisse quinoa. Dit is een mooi opgemaakt gerecht, met allerlei kleine hapjes die telkens verschillend zijn maar wel aan elkaar verwant. Verfijnd. Door de verschillende texturen wordt dit een heel spannende eetervaring.

Bij de tweede gang wordt een Riesling Trocken uit Worms geserveerd. Mooi aromatisch met een heel minerale smaak. Het smaakt prachtig bij het gerecht dat we geserveerd krijgen, een combinatie tussen de aarde en de zee, zoals deze wordt aangekondigd:
Griet en Noordzeekrab: Licht gegrilde griet, met een friszuur van pompoen met hazelnoot, postelein, aromatische kruiden, kleine salade van Noordzee krab en Oosterse curry jus. De citrussmaak, de krokantjes van de nootjes en de aardse smaak van de pompoen doen het mooi bij de griet, die (uiteraard) perfect bereid is.

Vervolgens schenkt Kim Veldman een Pinot Grigio, uit de buurt van het Garda Meer. Ze vertelt dat de wijn is gemaakt van oude stokken, door tweelingbroers, het is een voller en kruidiger dan wat we gewend zijn van een Pinot Grigiot. Veldman knikt en glimlacht, dat was klaarblijkelijk precies de bedoeling. Het gerecht dat Boerma hierbij in gedachten heeft is mooi: Tongschar, Buikspek en wintertruffel Aan één zijde bereide tongschar met gelakt buikspek, ijssla, zoetzure knolselderij en licht gebonden linzen. Hier serveert Boerma wederom een zoetzure variant van een aards gerecht. Dit is een schitterende aanvulling op het smakenpalet. Verrassend en verfijnd gerecht (en de geur -en de smaak natuurlijk- van de royaal aanwezige wintertruffel was heerlijk).

De wijn bij het hoofdgerecht is een franse wijn. Uit een gebied nabij de Languedoc, Cuvée op cement en dus niet op hout gelagerd, verrassend. gemaakt van oude stokken maar van een jong wijnhuis. Bio-dynamisch, vol fruit toch met diepgang, mooie zuren en een mond vol smaak.
De keuze van het hoofdgerecht is verrassend: Boerderij gevogelte "Poule Fermier Label Rouge", zeg maar de meest biologische vrijlopende boerderijkip die je kunt vinden. Ik heb er op het weblog vaker over geschreven. Gebraden boerderij gevogelte met romanesco, bloemkool, paddenstoelen, maggiplant en feta met zwarte olijven zo zegt de menukaart. De kip is heerlijk en mooi bereid, verrassend zijn de romanseco en bloemkool en het toppertje in het hoofdgerecht: de saus van maggiplant!

Voor we de overstap maken naar het nagerecht serveert De Leest een dessert amuse: we krijgen verschillende texturen van rabarber en yoghurt en yuzu. Wederom schitterend opgemaakt, met mooie surprises: granité met rabarder en sake, een flan van yuzu, yoghurt en rabarber ijs. Het voelt of Boerma in de keuken staat te trappelen en te popelen om de mooiste smaken en texturen aan zijn gasten te serveren, zonder ze in een bombardement te laten belanden.

Een laat geoogste Riesling Auslese wordt ingeschonken, voor bij het Grand Petit Dessert. Daarbij krijgen we twee glazen schaaltjes (uhm: na zoveel zó mooi servieswerk komt dit een beetje sneu over) met drie bereidingen van yoghurt: een krokantje (!) een gelei en een flan, daarbij ananas en mango. In het andere schaaltje citroenijssorbet met mango, passievrucht en mint. Op een (mooi) porseleinen schaaltje staat een magische afsluiter, bereidingen van chocola, krokant, een gelei, een pasta en daarbij koffieijs en een brownie. Zoals we eerder al zeiden: de chef popelt om zoveel mogelijk smaken te presenteren. Ook hier gaat het weer (!) helemaal goed. Kleine hapjes, mooi geserveerd, verschillende textuurtjes, verfijnd en goed bij elkaar passend. Zonder dat het een te wild bombardement wordt waardoor je wordt overweldigd. Knap om aan de goede kant van de grens te blijven.

Koffie na betekent een mooie serie hapjes (hihi, weer net geen bombardement). Drie macarons op een strak stukje natuursteen vechten om als eerste gekozen te worden, verfijnde kleine verrassinkjes, de roze heeft als smaak roos, de groene is yuzu, de lichtbruine is hazelnoot. Daarbij een schaaltje met (warme) madeline, een baileys-chocolade truffel, en kokosmacroontje, een bonbon van gepofte rijst. Ik heb van Carla (restaurantrecensies) een foto geleend om deze afsluiter te illustreren:

Samenvattend: topzaak. Behorend bij de absolute top van Nederland. De gerechten waren zonder uitzondering schitterend, de wijnen van Kim Veldman super, mooie presentatie. De 'drive' van de chef om z'n gasten te willen laten genieten van al hetgeen hij te bieden heeft merk je de hele avond.

Laten we het zo zeggen: Jaartal en Keukenprins' absolute nummer één van nederland is en blijft Inter Scaldes. Een gedeelde tweede plek gaat naar Oud Sluis en De Librije. Op een gedeelde derde plaats komen dan volgens ons zonder meer Martin Kruidhof's 'De Lindenhof' te Giethoorn en Jacob Jan Boerma en Kim Veldman's 'De Leest'. We hebben zitten discussiëren welke van beide nu het beste zou scoren, 'De Lindenhof' scoort een tikje hoger in ambiance, 'De Leest' in de uitgebreid beschreven gedrevenheid.

Eén ding is zeker De Leest hoort thuis in dit rijtje toppers, sneeuwt beslist niet onder in dit sterrengeweld maar weet opvallend te schitteren aan deze sterrenhemel.

Kaapverdië (5): Dinsdag 20 januari 2010

Vanmorgen ging de wekker om zeven uur, hoezo vakantie, hoezo niks doen? We gaan wakker proberen te worden (was het gisteren toch iets te laat geworden, en was die laatste borrel nu echt wel zo handig?). Na een lekkere douche gaan we ontbijten en lopen naar de receptie. Daar hebben we afgesproken om met een aantal landrovers een tour over Ilha do Sal te gaan maken. We staan er keurig op tijd, voor half negen. Blijkt de rest van de groep tegen negenen aan te komen kakken.

We maken kennis met Henk en Tineke (een stel uit IJmuiden) en met Rosita, een dame uit Hollandsche Rading. Na enig gedoe (laat ik een lang verhaal kort maken) stappen wij ook in één van de landrovers. En zo rijden we met zes grote witte landrovers in een konvooi het resort af. Het lijkt wel een UN-vredesmacht.

Ons hotel ligt op het meest zuidelijke puntje van het eiland. We rijden over de snelweg richting noorden, vlak voor het vliegveld ligt Murdeira. Een klein plaatsje aan de westkust, hotels, appartementen en huizen voor locals gemixed door elkaar aan een prachtig klein natuurlijk baaitje dat een toeristische hit zou zijn geweest als het net zulks puur wit poederzand zou zijn geweest als op de zuidpunt, waar ons hotel ligt. Hier ligt echter zwart vulkaanzand met ruige brokken lavasteen. Geen basis voor een successtory vrees ik. In de verte zien we één van de hogere toppen van het eiland, de leeuwenberg. Hier vandaan rijden we langs de kust, over onverharde wegen, richting noorden.

Daar scheuren we een flinke heuvel op en stappen uit om van het uitzicht te genieten. We nemen foto's en staan op de stenige droge heuvel, in de fiks waaiende wind. We scheuren vervolgens weer in kolonne door, min of meer parallel aan de kust, richting het havenstadje Palmeira. Genoemd naar de vele palmbossen die hier ooit lagen. In de natuurlijke haven van palmeira wordt alles aanvoert voor het gehele eiland. Eten, drinken, brandstof, water, alles. Op Sal wordt (vrijwel) niets verbouwd of geproduceerd.

We kijken in de haven, waar de lokale vissertjes hun dagvangst verkopen op de kades. We lopen de straatjes in en zien een tweetal toeristenwinkeltjes waar allerlei goed bedoelde toestand aan souvenirs wordt verkocht. Op straat spelen jongetjes, die om de groep toeristen heen hangt in de hoop een snoepje of een euro te scoren.
Wandelend door het kalme warme rustige stadje krijgen we een aardige indruk hoe de Kaapverdianen leven, zeker buiten het toeristisch gebied.

We vervolgen onze weg weer via de kust, naar het noorden. Aan de kust heb je het fameuze blauwe ogen. Een grot, een diepe verticale tunnel waar de zon (soms) zo in schijnt dat het op het water 9 a 10 meter dieper reflecteert en op de wanden van de tunnel een fel blauw licht reflecteert. Het 'blauwe oog'. De gids vertelt dat het van de stand van de zon afhangt wanneer je dit bijzondere verschijnsel ziet. Wij zien niks!

De golven kletteren diep onder ons schuimend op de rotsen, hoog opspattend. Een natuurlijk zwembad op vijf meter boven het zee niveau creërend. Mooi om te zien, te gevaarlijk om in te zwemmen, aldus de gids. Je weet nooit of er eens een golf komt die hoog genoeg is ... er zijn hier al veel, vooral lokale, durfals in de golven verdwenen en verzopen.

Bij wijze van service biedt de gids aan om even foto's te schieten van koppels. Jaartal stapt vooruit, de stoere gids roept: 'Where's your wife?', waarop Keukenprins met luide en zware stem roept 'Here I am!'. Tot grote hilariteit van alle omstanders blijkt een heel donkere man toch nog rood te kunnen kleuren, hij probeert zich er uit te schutteren, maar we lachen alleen maar!

Vlakbij rijden we door de streek ' het goede land' vlakbij de hoofdplaats Espargos hier is sinds een aantal jaren een grote farm waar ze o.a. maïs verbouwen. Hier en daar zie je groene streken op het eiland. We wandelen door Espargos, drinken er wat met Henk en Tineke en Rosita, waarmee we feiltelijk leuk opgevouen achter in de landrover zitten.

We rijden vervolgens door naar de oostkust. Naar de salines, de zoutmijnen die in 1803 in gebruik zijn genomen. Uit een krater dicht bij de kust is ooit, vermoed men, het hele eiland uit ontstaan. Tegenwoordig ligt de bodem van de krater een paar maar meter beneden zeeniveau. Door de poreuze lavasteen infiltreert zout water in de krater. Daar laat men het water verdampen zodat -uiteindelijk- zout overblijft. Het water is in de krater 26 maal zo zout als zeewater en daar drijf je geweldig op. Verder zitten er veel mineralen in. Gezond voor de huid. Ons wordt voorgehouden dat je er twintig jaar jonger uitkomt, waarschijnlijk zijn we er iets te kort in geweest. We merken er geen donder van. Evenzogoed een bijzondere ervaring.

Leuk dag, veel gezien, heel leuk contact gehad met een eerder genoemde nederlanders in de rover. Samen met onze reisgenoten gezellig gelunched en vervolgens lekker in de zon gelegen. Bij het zwembad. Het boek van Saskia Noort ' Terug naar de Kust' uitgelezen. 's Avonds gegeten in het grillrestaurant, daarna koffie met een borrel in de lounge. even geinternet met de MacBook en daarna nog een borrel gedronken met Henk en Tineke, die we onderweg aan de bar tegenkwamen. Bijgepraat en vervolgens lekker gaan slapen.

Dagje 'niks doen' op z'n Kaapverdiaans?

'Goede gedachten'

'Drink geen Vermouth als je vermoedt dat je nog ver moet.'

Onbekend

Project 2010 in 365 pictures (35) 'Mahonie'

Keukenprins vond vandaag in een leuk antiekzaakje een heel mooi antiek vitrinekastje van Mahonie. Hij heeft scherp onderhandeld over de prijs en kwam vanmiddag thuis met het kastje achter in de auto. Na enig poetswerk staat het kastje nu te pronken (met antiek zilverwerk erin) in de tuinkamer. Mooie aanwinst!